MÓWMY O RZECZACH REALNYCH

Każdy w sobie skrywa pewną sfere uczuć o których nie chce mówić głośno. Sfera ta obejmuje emocje które każdy przeżywa na swój sposób. Większość z nas manipuluje uczuciami udając, że wszystko jest okej, choć w głębi serca wiemy, że sztuczny uśmiech nie zawsze jest dobrym rozwiązaniem na zapomnienie. Zdecydowanie lepiej jest po prostu się komuś wygadać, wyrzucić z siebie to co nas męczy.
Po co skrywać to wszystko w sobie? -Bo może tak jest lepiej? -Bo może jestem nieśmiała i nie potrafię? -Bo może lepiej jest uśmiechać się do świata, a w oczach dusić łzy. Być może i tak. Lepiej iść przez życie z myślą, że przecież inni mają gorzej, nie ma się czym przejmować, kiedyś będzie dobrze. Jest to owszem jakieś wytłumaczenie, ale nie można ciagle udawać, że nic się nie dzieje. Czasem człowiek mimo, że ma przy sobie bliskie osoby czuje się bardzo samotnie. To dlatego, że ma pewne bariery. Boi się mówić o tym co czuje w środku, o tym co właśnie przeżywa w swoim życiu uznając, że to indywidualna sprawa, zamykając się w sobie. Nie mówię że to jest złe. Każdy ma prawo  do tego by milczeć. Nasza głowa skrywa multum niewypowiedzianych myśli, przez co dużo osób popada w depresje, nie czuje się dobrze i ma po prostu dość. Lepiej usiąść w nocy i wypłakać się w poduszkę by rano wstać i udawać, że wszystko jest ok.
Bo najbardziej boli słowo NIC, choć kryje  w sobie tak wiele emocji i uczuć jakie zawładneły naszym umysłem. Czujemy się odrzuceni, gorsi, nieszczęśliwi, staramy się z całych sił by coś w końcu się zmieniło w naszym życiu, a mimo to zostajemy w tyle i dostajemy NIC - ból, rozpacz, kolejne niepowodzenie, stres, smutek, żal, uczucie przez które czujemy jakbyśmy się ropadli na malutkie kawałki których nie potrafimy poskładać w całość. Bywa? Tak powiedzą Ci którzy widzą tylko swój czubek nosa, Ci którzy myślą tylko o tym co czują sami, a czy kiedykolwiek zastanowiłeś/aś się nad tym co może czuć ta druga osoba? Nie, bo żyjemy w świecie w którym każdy myśli sam o sobie.
Gwarantuje, że każdy skrywa tajemnice bólu jaki w nim istnieje, ale mimo to warto czasem usiąść i pomyśleć nad tym, że tak samo jak Ty może cierpieć drugi człowiek, nawet jeśli tego nie widać. Każdy ma problemy i każdy ma uczucia. Nawet jeśli udajesz najsilniejszą emocjonalnie osobę, wcale taki nie jesteś. Potrzebujesz wsparcia, kogoś kto obroni cię swoimi plecami i wskoczy za ciebie w ogien pomimo tego, że sam tego potrzebuje. Zanim powiesz cokolwiek o kimś kogo nie znasz, najpierw pomyśl. Jesteśmy tylko ludzmi, nie można od tak po prostu kogoś skreślić, warto jest zrozumieć drugą osobę i pomimo swoich problemów wyciągnąć pomocną dłoń, a wtedy wiedz, że to dobro do ciebie kiedyś wróci. 

Nawet gdybyś nie wiem jak miał ciężko w życiu, mów o tym. Ludzie Cię nie wyśmieją, co najwyżej nie zrozumieją, ale ty wtedy będziesz mógł odetchnąć z ulgą, nawet jeśli Ci to w niczym nie pomoże nie będzię to dla Ciebie już takie uciążliwe. Nie łatwo jest o tym mówić, zdecydowanie łatwiej napisać, ale jedno jest pewne, świadczy to o twojej odwadze, nie musisz się wstydzić swoich myśli. Gorzej jest jednak nie dostrzegać w życiu tego co najważniejsze. Miłość, zaufanie, szacunek, a także uczucia. Oceniaj subiektywnie to co widzisz i czujesz i nigdy nie trzymaj tego w sobie bo w ten sposób zamykasz się i odpychasz od otoczenia, a kto wie, być może jest ktoś kto jest w stanie sprawić, że wszystko to co złe przeminie, a życie zacznie pisać nową historie. 

Bądźmy odważni i mówmy o rzeczach realnych..

Kraśka.