MÓJ PIERWSZY RAZ

Cześć!
Ostatnio wiele się działo, aż za wiele!
Mój pierwszy raz, było cudownie, inaczej nie da się tego określić. Bardzo się bałam, cała się trzęsłam ze strachu, byłam tak samo zestresowana jak i podekscytowana. Nie mogłam się doczekać, choć w oczach miałam strach i ucisk w gardle. Gdy go zobaczyłam, był taki duży! Choć widywałam większe, ten i tak był dla mnie ogromny. Nadszedł czas ostateczny, nie było odwrotu, musiałam przeżyć swój pierwszy raz, kiedyś musi być ten pierwszy.
Tak dla jasności mój pierwszy raz lotu samolotem ;D
Latanie wcale nie jest takie straszne jak się wszystkim wydaje, mi się podobało tak bardzo, że aż pokochałam latanie samolotem, a zwłaszcza te piękne widoki. Cudownie jest patrzeć na świat z góry. Wszystko jest zupełnie inne, piękniejsze.
Może zaczynając od początku. Lotnisko. Cała się trzęsłam przy odprawie bagażowej, myśląc ciągle jak będę panikować w samolocie. Przed odprawą idzie się do okienka przy którym pokazuje się kartę pokładową inaczej bilet, później idzie się dalej i jest odprawa bagażowa czyli nic innego jak sprawdzenie bagażu. Do kontenerów wkłada się elektronikę tj. aparat, jakieś ładowarki, telefon itp. Kurtkę, torbę podręczną i oczywiście walizkę. przechodzi się przez bramkę i w sumie to tyle. Później następne stanowisko gdzie sprawdzają paszport ewentualnie w moim przypadku dowód. Później już tylko jedna długa kolejka do sprawdzaniu biletów i tyle. Już tylko wsiadasz do samolotu i czekasz na najgorsze. Choć tak uważałam, to było najlepsze co mogło być w całym tym podróżowaniu. Stałam przed ogromnym samolotem i oczywiście bałam się, wtedy zdecydowanie wolałabym posiedzieć na lotnisku wieczność by nie doczekać się na odlot. I stało się. Wsiadłam na pokład samolotu linii lotniczych ryanair. Modliłam się, by czas startowania nigdy nie nadszedł, czułam się strasznie źle, było mi duszno, ledwo łapałam oddech, pociły mi się ręce, trzęsłam się cała, zamykałam oczy, otwierałam, tak się bałam, że chciałam wysiąść, przez głowę przechodziły mi myśli, że nie dolecę, że stanie się jakaś katastrofa, że już koniec. Za dużo nasłuchałam się o katastrofach lotniczych i naoglądałam się strasznych filmów i przypomniało mi się world trade center i tylko w głowie JA PIERDOLE, pół na pół. Chyba panikowałam jak nikt inny. Ja ogólnie zawsze byłam strachliwa i wszystko przeżywałam dwa razy. No cóż, odwrotu nie było. I stało się, samolot ruszył, jechał pasem startowym coraz szybciej i szybciej i coraz bardziej się bałam nie mogłam wziąć oddechu, zamknęłam oczy, wbiło mnie w fotel. Poczułam bardzo wielką siłę wbijającą mnie w fotel, otworzyłam oczy spojrzałam przez okno i byłam już prawie w górze, coraz wyżej coraz wyżej. Poczułam ulgę. To było najpiękniejsze co mogło mi się przytrafić, leciałam do chmur, coraz wyżej przebijając się przez obłoki. Kręciło mi się w głowie, zatykały mi się uszy gdy przełykałam ślinę, ale mimo wszytko było cudownie. Poczułam się jak w niebie. Teoretycznie była w niebie. Widziałam chmury, piękne niebieskie niebo. Było cudownie. Nie da się tego opisać słowami, to trzeba przeżyć. Samolot skręcał, przebijał się przez kolejne chmury. Widziałam świat z góry. Najpiękniejsze dwie godziny mojego życia. Lądowanie niestety nie było takie przyjemne. Samolot bujał się na prawo i lewo leciał w dół coraz niżej i niżej, widać było ląd i naglę wylądował uderzając kółkami o płytę lotniska. Znów kręciło mi się w głowie, jednak mimo to, było super. Chciałabym jeszcze raz znaleźć się nad chmurami, znów poczuć się jak w niebie.. Tak bardzo się bałam, choć tak naprawdę nie było czego, lot samolotem jest bardzo przyjemny, pomijając zmianę ciśnienia. Mimo to, pokochałam latanie i się już nie boję wsiąść na pokład samolotu. Zdecydowanie, jeśli miałabym podróżować wybrałabym samolot. Wcale nie jest taki straszny jak wygląda. :)
Jeśli jest ktoś kto się boi latania, informuje was teraz, że nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. Nie ma się czego bać, teraz już wiem. Start i lądowanie, nie jest wcale takie nieprzyjemne, uwierzcie mi na słowo. Choć każdy przeżywa to na swój sposób, jedni panicznie się boją drudzy mniej, tak naprawdę to nie jest straszne, a wręcz przeciwnie. Było super ;)

KRAŚKA.